۹ سپتامبر ۲۰۲۶ –یک مطالعه کوهورت (هم‌گروهی) در ایالات متحده که در مجله  eClinicalMedicineمنتشر شده است، نشان می‌دهد که استفاده از درمان‌های مبتنی بر اینکرتین پس از جراحی چاقی، با کاهش وزن اضافی و از نظر بالینی معنادار همراه بوده است. به نظر می‌رسد این مزایا هم به «دوز مصرفی» و هم به «زمان شروع درمان» بستگی دارند؛ امری که نشان می‌دهد شروع زودهنگام و دوز مناسب این داروها می‌تواند نتایج مدیریت وزن پس از عمل را بهینه کند. این یافته‌ها از نقش بالقوه درمان‌های مبتنی بر اینکرتین، مانند آگونیست‌های گیرنده GLP-1و داروهای مرتبط، به عنوان درمان‌های کمکی پس از جراحی چاقی برای تقویت و تداوم کاهش وزن، به‌ویژه در بیمارانی که کاهش وزن پس از عمل آن‌ها نامطلوب بوده یا دچار بازگشت وزن شده‌اند، حمایت می‌کند.

این پژوهش، یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر بود که با استفاده از مجموعه‌ای از داده‌های بی‌نام از پرونده‌های الکترونیک سلامت در ۴۳,۱۰۴ مرکز پزشکی دانشگاهی و خصوصی در ایالات متحده انجام شد. نویسندگان داده‌های افرادی را جمع‌آوری کردند که بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ به‌طور رسمی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند؛ تعداد قابل توجهی از بیماران بودند که به دلیل فرآیند جراحی، نیاز به مدیریت کاهش وزن داشتند. در این مطالعه، نویسندگان وزن و اثرات قلبی-متابولیک افرادی را که حداقل به مدت یک سال از داروهای «سماگلوتاید» و/یا «تیرزپاتاید» پس از عمل استفاده کرده بودند، با هم مقایسه کردند.

برای اطمینان از عدم وجود سایر متغیرهای مخدوش‌کننده، تیم آماری از روش «تطبیق امتیاز تمایل» استفاده کرد تا اطمینان حاصل شود که تمام گروه‌ها از نظر دوز دارو، تاریخ شروع درمان و ساختارهای آناتومیک جراحی مشابه هستند. در تحلیل ثانویه، آن‌ها از مدل «خطرات متناسب کاکس با وزن‌دهی احتمال معکوس سانسور[1]» برای مقایسه اثرات ایمنی مربوط به حوادث قلبی-عروقی بزرگ (MACE) در میان مصرف‌کنندگان و غیرمصرف‌کنندگان اینکرتین استفاده کردند.

یافته‌های کلیدی:

·  ارزیابی بالینی کلی موفق به پایش و تحلیل مجموعاً ۲۰۸,۱۵۵ نفر شد که تحت جراحی‌های متابولیک و چاقی قرار گرفته بودند.

·  در میان گروه اصلی که تحت مداخلات جراحی قرار گرفتند، ۳۹,۷۵۰ نفر در مرحله پس از عمل، درمان با اینکرتین را دریافت کردند.

·  برای افرادی که بیش از یک سال تحت درمان تجویز شده بودند، «تیرزپاتاید» منجر به میانگین کاهش وزن کل بدن ۱۷.۲٪ شد، در حالی که «سماگلوتاید» با ۱۲.۰٪ کاهش وزن همراه بود.

·  تفاوت تعدیل‌شده در میانگین بین دو گروه دارویی اصلی، ۵.۱۶ درصد نقطه (با سطح معناداری p<0.001) بود که نشان‌دهنده یک اثر واضح وابسته به دوز است.

·  مشاهده شد که حداکثر میانگین کاهش وزن کل با استفاده از اینکرتین‌ها (۱۵.۴٪)، زمانی رخ داد که درمان در اواخر دوره پس از عمل (بین ماه ۵۳ تا ۷۹ پس از جراحی) شروع شد. در مقابل، شروع زودهنگام دارو در دوره پس از عمل (بین ماه ۱۲ تا ۲۴) اثربخشی کمتری داشت و منجر به میانگین کاهش وزن کل ۱۳.۵٪ شد (p<0.001).

·  بر اساس تحلیل نقطه عطف (landmark analysis) با تطبیق امتیاز تمایل، استفاده ترکیبی از اینکرتین‌ها در بیماران تحت درمان پس از عمل، ارتباط معناداری با تغییر در خطر حوادث قلبی-عروقی بزرگ (MACE) نداشت و نسبت خطر (Hazard Ratio) برابر با ۰.۹۱ را نشان داد (که نشان‌دهنده ایمنی است).

نتیجه‌گیری:

درمان با اینکرتین پس از جراحی متابولیک چاقی (MBS)، کاهش وزن قابل توجه بالینی را به شیوه‌ای وابسته به دوز و زمان نشان داده است. تحقیقات در آینده‌ بمنظور تأیید رابطه بین این دو، بررسی پایداری اثرات بر وزن و بررسی اینکه آیا درمان با اینکرتین محافظت قلبی-عروقی اضافه ای برای بیماران پس از جراحی فراهم می‌کند یا خیر، مورد نیاز است. این داده‌ها مبنای تجربی درمان‌های مدرن چاقی را تشکیل می‌دهند و نشان می‌دهند که جراحی متابولیک تنها پایه‌ای است که باید مراقبت‌های بعدی بر روی آن بنا شود.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/incretin-based-therapies-enhance-weight-loss-after-bariatric-surgery-lancet-177581